Franc KAFKA       

Para Ligjit është një rojtar. Atij i drejtohet një fshatar, që do të hyjë te Ligji. Po rojtari i thotë se, tani për tani, nuk mund ta lërë të hyjë. Njeriu mendohet, pastaj e pyet nëse mund të hyjë më vonë. “Ndoshta”, i përgjigjet rojtari, “por jo tani.” Rojtari tërhiqet anash; meqë dera e Ligjit është përherë e hapur, njeriu përkulet për të parë brenda. Rojtari e vë re dhe qesh: “Nëse të tërheq kaq shumë”, thotë, “përpiqu të hysh, megjithëse është e ndaluar. Por hap sytë, unë jam i fortë. Dhe jam rojtari i fundit. Çdo sallë ka rojën e vet, njëri më i fuqishëm se tjetri. As unë nuk i bëj ballë të tretit.” Fshatari nuk e priste këtë lloj vështirësie. Ligji duhet të jetë i lirë që të hyjë brenda cilido në çdo çast, mendon, por duke e parë mirë rojtarin e veshur me gëzof, me hundën e madhe me majë, mjekrën e gjatë, të zezë prej tartari, bindet se është më mirë të presë, derisa të marrë lejen për të hyrë. Rojtari i jep një stol dhe i thotë të ulet aty pranë derës. Ai ulet aty përditë dhe për vite. Bën shumë përçapje që të pranohet brenda, e lodh rojtarin me lutjet e tij. Nganjëherë roja i bën pyetje, e pyet për fshatin e tij dhe për shumë gjëra të tjera, por janë pyetje pa rëndësi, ashtu siç i bëjnë zotërinjtë; në fund i thotë se ende nuk mund ta lejojë që të hyjë. Njeriu, që ishte gatitur për atë rrugë duke marrë plot gjëra me vete, bën përpjekje që ta thyejë rojtarin, duke i dhënë gjithçka, pa pyetur a janë gjëra me vlerë apo jo. Tjetri nuk zbraps asnjë dhuratë, por pohon: “Po pranoj vetëm që ti të mos thuash se ke lënë pa provuar ndonjë mënyrë.” Për vite e vite njeriu nuk rresht duke e vështruar rojtarin. Harron rojat e tjera dhe i duket se i pari është pengesa e vetme për të hyrë te Ligji. Pa marrë parasysh asgjë, vitet e para mallkon me zë të lartë fatin e tij të keq, pastaj kur plaket, flet me vete. Bëhet si fëmijë dhe, pasi gjatë shumë viteve ka vrojtuar rojtarin, të cilit ia njeh edhe pleshtat e gëzofit, u lutet pleshtave që ta bindin rojtarin. Më në fund, shikimi i dobësohet dhe ai nuk e di më nëse i mungon drita apo e gënjejnë sytë. Megjithatë, në errësirë e dallon shkëlqimin që shpërthen nga dera e Ligjit. Nuk i ka mbetur shumë kohë për të jetuar. Para vdekjes të gjitha ngjarjet e kohëve të fundit, të mbledhura në kokën e tij, shndërrohen në një pyetje, të cilën ende nuk ia ka drejtuar rojtarit. I bën një shenjë burrit, pasi nuk mund ta drejtojë më trupin e ngrirë. Rojtari duhet të përkulet, se tani trupat e tyre kanë shumë ndryshime në dëm të fshatarit. “Je i pangopur. Çfarë kërkon të dish akoma?”, e pyet rojtari. “Nëse të gjithë synojnë Ligjin”, thotë njeriu, “si është puna që, gjatë tërë këtyre viteve, askush përveç meje nuk ka kërkuar të hyjë brenda?” Rojtari e sheh se burri është nga mbarimi i jetës dhe, që ai të mund ta kuptojë, i ulërin në veshin tashmë të mbyllur: “Këtu nuk mund të hynte askush, se kjo derë ishte caktuar për ty. Tani po largohem dhe po e mbyll.” Përktheu :Gjergj Vlashi