Etleva TAFA       

Njerëzit i thonë detar, megjithëse tipi i tij kaba, si i shkëputur nga historitë me përralla, që gjyshet i tregojnë për gjumë, të kujton ca portrete budistësh të vjetër që predikojnë Nirvanën midis samurajve indianë. Por ai ishte vërtet një detar i mirë. Ky bandit i dhjamosur, që i ngjante një brumbulli zbavitës, nuk përtoi që të hidhej mes detit për të kapur kapelen e saj, të cilën ajo e hodhi thjesht për nje shkrepje. “Ndoshta për të provuar mirësjelljen time”, pati thënë ai, duke ia tharë kapelen me frymën e buzëve epshore. Dhe për çudi, në çastin që i vinte për t’ia rruar mjekrën, ajo e pati kafshuar te veshi dhe i pati thënë me zërin e saj kumbues: “Je idioti më i magjishëm që kam njohur në jetën time!” Ndërsa ai, si për të provuar se ishte vërtet një idiot, ia ktheu: “Për fatin tënd të keq, unë gërhas natën.” Ajo s’kishte fjetur kurrë me një burrë, që gërhiste dhe kjo i zgjoi një kureshtje të çuditshme. Por në vend t’i thoshte këtë, i tha tjetër për tjetër: “Midis barkderrave nuk do të zgjidhja një më të mirë. Unë jam rob i çasteve dhe më pëlqen të jesh një çast në kohën time të shkurdisur.” *** Aventura nisi të shtunën në mëngjes. Filozofi barkderr mori me qira një barkë deti dhe më tha fjalët proverbiale: “Ti më mbron nga sirenat e Circies. Unë bëj pjesë në ata soj filozofësh që përtojnë të jenë të lavdishëm, ndërsa me ty ndodh ndryshe: ti je e lavdishme edhe kur fle.” Dhe kështu, me të tilla situata, nisi udhëtimi ynë legjendar me një barkë deti që kuiste me të qarë, duke përshkuar valët. Dhe barkderri, si për të vërtetuar se filozofia e tij nuk kishte mbetur shterpe, u përpoq të luante me duar midis shalëve të mia me një këmbëngulje maniake. Rrezet e diellit të mbasdites kishin bërë që kofshët të më djersiteshin dhe dora e tij mbetej varur në timonin e ndryshkur të barkës. Më në fund, arritëm në vendin kryengritës, ku revolucioni marshon me flamuj në dorë dhe me citate nga këshilltarë të huaj. Për ekuilibret e kësaj botë të krisur, të këtij vendi triumfator, filozofi do të bënte analizën e tij të përjavshme. Luftëtarët, ca kapedanë me flokë të palarë, por me sy të përshkëndritur nga era e barutit, na pritën me një ngazëllim të fshehtë, sikur të ishim dy gjeneralë binjakë të një lufte pesë mijë vjeçare. Ato ditë, në atë vend të huaj bëhej një luftë e çuditshme, ku nuk kishte kundërsulm dhe plumbat fluturonin në drejtim të paditur. Barkderri im, ky filozof interesant që s’e kishte haberin nga lufta, kruajti zërin e tha: “Ky vend nuk mund të durojë dhunën e multietnikëve. Ata do të detyrohen ta pranojnë luftën tonë.” Një si biçim komandanti iu lëshua në krah dhe i mallëngjyer i tha: “Ju paçim, o filozofi ynë! Kombi nuk di se ç’do të bënte pa ju në këto çaste.” Unë që si gjithmonë isha e pranishme në shoqërinë e burrave, iu afrova atij biçim komandanti dhe i pëshpërita te veshi: “Kur e keni takuar për herë të fundit gruan?” Luftëtari i regjur picërroi sytë e më tha me zë të lartë: “Më së fundi mbrëmë në ëndërr. Më dha porosi për ta administruar mirë luftën.” Bën mirë të administrosh gjëra të tjera, komandant, mendova, por atij i thashë: “Unë kam parë në ëndërr mbrëmë sikur isha gjenerale e filozofit tonë dhe kishim hedhur në luftë një duzinë me fjalorë dhe enciklopedi.” *** Aty zbulova S/12-ën. Kabina e quajtur S/12, me një term si të romaneve me detyra dedektive, ishte një strehë e çmendur e orgjive të tij që nuk kishin të sosur. Në këtë ngrehinë, ky sarhosh i rrethuar me shishe birre e guaska deti, po shpërbënte një mbretëri pijesh e midhjesh. Në të vërtetë, ai nuk kishte këmbëngulur aspak që unë t’i veja në kabinën e tij të mallkuar, ku binte erë mishi i ngordhur. E dinte shumë mirë se parfumi im do të mposhtej nga era e duhanit, alkoolit dhe era e peshqve të ngordhur që qelbte tërë ngrehinën e tij. Të vetmin zbukurim që kishte kjo kabinë, ishte akuariumi me peshqit simpatikë, që kishte arritur t’i kapte në thellësinë e detit Tirren. E megjithatë, për të dalë nga kjo situatë, vazhdoi: “Edhe fytyra juaj bukuroshe ka nevojë për pak zbutje. Unë e di se çfarë ilaçi kërkon kjo fytyrë. Është një lëng në ngjyrë të kuqërremtë me shumë vitamina, ka dhe një përdorim shumë të veçantë, duke filluar nga pjesa e syvehe duke rrotulluar dorën drejt mollëzave.” “Me siguri, eksit tuaj ia keni fërkuar mirë.” “Jo, kam patur nevojë për t’u fërkuar vetë.” Ndjeva keqardhje kur filloi të fliste për veten. Ishte vërtet njeriu më i çuditshëm që kisha njohur. Filozofi im kishte shpirt shumë të ndjeshëm dhe me veprimet e tij tregohej fort xhentil. Shumë herë më thoshte se nuk kisha ndonjë bukuri të jashtme, por bukuri shtrati dhe se këmbët i kisha një model estetik femëror. Ndihesha e lumtur kur fjalët e tij vendosnin gjurmë në kujtesën time. Ishin fjalët më të bukura që kisha dëgjuar… Një natë, kur kokën e kisha vendosur mbi gjoksin e tij leshtor dhe flokët m’i krihte me shumë kujdes, me një krëhër me forma gjeometrike, të cilin e kishte blerë në një kozmetikë indiane (në MARIA HILFER strasse në Vjenë), më tregoi një histori të trishtuar, por edhe shumë të habitshme, ndërsa mënyra e interpretimit ishte më e ngritura e aktrimit. …Kur dikur ndodhesha në Hanover dhe punoja si hamall në një magazinë tapetesh, ku shkarkoheshin maune, njoha një balerinë. Ajo më ftoi në shtëpi për darkë. Në apartamentin e saj nëpër mure ishin pikturuar tokat e shumë shteteve. Të dukej vetja sikur ishe student i kabinetit të gjeografisë, ku në mure varen harta. Atë natë u rreshtuan ndodhitë. Ajo, duke përfituar nga trupi i saj prej balerine, krijoi një situatë të mrekullueshme. Filloi të vallëzonte mbi barkun tim. Të krijonte idenë se një natë më parë kishte kërcyer në ndonjë nga ato lokalet, ku paratë hyjnë edhe nëpër rripa dantellash. Muzika ishte e qetë dhe pothujase nuk ndihej pesha e saj mbi barkun tim të fryrë. Ditët kalonin… Ajo kërcente mbi duar balerinash, ndërsa tapetet në krahët e mi. Çdo mëngjes, balerina ma shoqëronte gotën me qumësht me dy kapsula blu, duke më shpjeguar se ishin vitamina, pasi harxhoja shumë kalori në punë. Një natë, tek e prisja në shtratin e sapoblerë, ajo më telefonoi duke më ftuar të darkonim në një lokal të sapohapur. Gjatë darkës më thotë se nuk duhej të punoja më në atë magazinë të djallosur. Kështu, më duhej të përballoja një jetë të vështirë. Duhej veshur kostum me kravatë, këpucët me majë katrore, flokët duheshin lyer me vaj dhe zonjën balerinë tashmë do ta priste “burri”. Edhe mua më duhej të pushoja pak dhe më pëlqeu kjo ofertë e saj. Ajo kërcente, unë duartrokisja. Mësova edhe të gatuaj, pasi ajo vinte e lodhur. Ndarja. Ndarja ndodhi thjesht për shkak të kapsulave blu. Më tmerronte fakti që ajo m’i jepte ato të flamosura, tamam si bariu kur i hedh cjapit kripë. Duke u rrokullisur me të mbi tapetin ngjyrë bezhë, e pyeta: “Pse m’i jep këto kapsula?” “Natën e martesës do ta tregoj.” “Po sikur të mos ketë një të tillë?” “Atëherë s’do të ketë më kapsula.” *** “Edhe unë të kam sjellë kapsula, ndoshta të bëjnë mirë për uljen e barkut”, i thashë filozofit. Ai shfryu dhe mua m’u duk sikur nga barku i tij dolën një duzinë kapsulash, që i kishte gëlltitur gjatë turneve të tij të pafundme, në kërkim të një dashurie të madhe, e cila ngjante si hamendje filozofike e që ngaherë i rrinte pezull në mendje, dhe ai s’pati guxuar ta zbriste kurrë në tokë.